Hamile bir kadını gören yaşlı tır şoförü durdu
Kayalar arasında zincirlenmiş hamile bir kadını gören yaşlı tır şoförü durdu ve peşlerinden gelen araç yaklaşırken titreyen kadına şöyle dediBÖLÜM 1
Hamile bir kadın, dağlık kayalıkların arasında demir zincirlerle bağlanıp öylece bırakılmıştı; sanki bir insan değil de bir ailenin “utancını saklamak için kullanılan bir eşya”ydı.
Konya ile Ankara arasındaki eski otoyolda o öğle vakti güneş o kadar yakıcıydı ki asfalt uzaktan erimiş gümüş gibi parlıyordu. Kırmızı ağır bir tır yokuşu yavaş yavaş tırmanıyordu. Direksiyonun başında 58 yaşındaki Halil Demir sessizdi. Yol üzerindeki insanlar ona “Halil Dayı” derdi. Bir zamanlar evinde yemek kokusu, eşi Ayşe’nin bilezik sesleri ve iki çocuğunun kahkahaları yankılanırdı. Şimdi evde en çok kapı konuşuyordu.
Ayşe’nin ölümünün üzerinden altı yıl geçmişti. Kanser onu öyle hızlı götürmüştü ki Halil’in sesi bile onunla birlikte yarım kalmıştı. Çocukları farklı şehirlere dağılmıştı. Ararlardı ama hep aceleyle; sanki baba, sadece yerine getirilmesi gereken eski bir görevdi, hissedilmesi gereken bir insan değil.
O gün Halil, Konya’dan yüklediği 22 ton baharatı Ankara’ya götürüyordu. Gösterge panelinde küçük bir dua yazısı ve Ayşe’nin solmuş bir fotoğrafı duruyordu. Her virajda ona bakar, kendi kendine mırıldanırdı:
“Yolumuzu koru Ayşe…”
Otoyolun o bölümünde yerleşim azdı. İki yanda kurumuş çalılar, sarı kayalıklar ve arada ardıç ağaçları vardı. Tam o sırada gözleri yolun biraz ilerisinde, iki büyük kayanın arasındaki harekete takıldı. İlk başta yırtılmış bir çuval sandı. Sonra o şey kıpırdadı.
Halil frene öyle sert bastı ki tır inledi. Toz bulutu yükseldi ve havaya dağıldı. Hemen aşağı indi; alnından ter akıyordu ama kalbi çok daha hızlı atıyordu.
Kaya diplerinde genç bir kadın yatıyordu. Bileklerinde ve ayaklarında kalın demir zincirler vardı. Pembe kıyafeti toza ve kana bulanmıştı. Yüzü güneşte yanmış, dudakları çatlamıştı. Ama Halil’in dizlerini kilitleyen şey karnıydı.
Kadın sekiz aylık hamileydi.
Halil koşarak yanına gitti.
“Evladım, korkma. Ben buradayım. Seni burada bırakmayacağım.”
Kadın dudaklarını oynattı ama sesi çıkmadı.
“Su…”
Halil tırdan su şişesini aldı, dikkatlice dudaklarına uzattı. Kadın iki yudum içince gözlerini kapattı; sanki ölümden geri dönmüştü.
“Adın ne senin?”
“Elif…” dedi titreyen bir sesle. “Elif Yılmaz.”
“Kim yaptı bunu?”
Gözleri doldu.
“Kocam… Emre… ve babası Süleyman Yıldırım…”
İsimler duyulunca Halil’in yüzü sertleşti. Süleyman Yıldırım o bölgede güçlü bir adamdı. İnşaat ve arazi işleri vardı; belediyede bağlantıları, karakolda etkisi, köylünün toprağını ucuza kapatma hikâyeleriyle biliniyordu. Herkes ondan çekinir, karşısında eğilerek konuşurdu.
Halil tırdan demir levye aldı ve kilide vurmaya başladı.
“Niye bağladılar seni?”
Elif ağlamaya başladı.
“Babamın yol kenarında küçük bir arsası vardı. Şimdi orada depo yapılacak, değeri milyonlara çıktı. Evlendikten sonra Emre sürekli imza attırmak istedi. Kabul etmedim. O arazi babamdan kalan son hatıraydı.”
Halil tekrar vurdu kilide.
Üsteki Resimden Diğer Sayfaya Geçiş Yaparak Haberin Devamını Okuyabilirsiniz.
“Sonra beni deli ilan ettiler… Çocuğun Emre’den olmadığını söylediler… Dün gece içeceğime bir şey kattılar… Uyandığımda buradaydım. Süleyman Bey, ‘Güneş işi bitirir’ dedi…”Halil’in boğazı düğümlendi ama elleri durmadı. Yedinci darbede kilit kırıldı. Zincirleri çözdü. Elif’in bilekleri şişmiş, derisi yara içindeydi. Ayağa kalkmaya çalıştı ama acıyla çığlık atıp karnını tuttu.
“Bebek… hareket etmiyor…”
Halil onu kucağına aldı. Çok hafifti; sanki korku bedenini eritmişti. Tıra taşıdı, koltuğa oturttu, klimayı açtı, alnına ıslak bez koydu.
“Hastaneye gidiyoruz. Ankara yakın.”
Elif aynadan geriye baktı ve yüzü bembeyaz oldu.
“Hayır… geldiler.”
Uzak virajda siyah bir SUV tozu dumana katarak yaklaşıyordu. Motor sesi öfkeyle bağırıyordu.
Elif titredi.
“O Emre’nin arabası… Bizi yakalarlarsa bu sefer kimse kurtaramaz.”
Halil direksiyonu sıkıca kavradı. Gözlerinde uzun zamandır sönmüş olan bir ateş yeniden yandı.
Artık sadece bir kadını zincirden kurtarmıyordu.
Artık onu ve doğmamış çocuğunu, hayatta kalmalarını istemeyen insanlardan korumak zorundaydı.
BÖLÜM 2
Halil Demir tırı sarsarak vitese geçirdi ve tüm gücüyle gaza bastı. Ama içinde 22 ton baharat yüklü bir tır, siyah SUV gibi hızlanamazdı. Çok geçmeden araç arkalarına yetişti. Sürekli çalan korna, sanki bir tehdit gibi yankılanıyordu.
Elif karnını tutarak inliyordu.
“Dayı… lütfen durmayın. Bizi öldürecekler.”
“İkimiz değil,” dedi Halil dişlerini sıkarak, “Ben nefes aldığım sürece senin çocuğuna kimse dokunamaz.”
Arkadan ilk darbe geldi. Tırın gövdesi sarsıldı. Aynadan Halil, Emre’yi gördü. Yüzünde öfke değil, nefret vardı. Direksiyonda Süleyman Yıldırım oturuyordu; beyaz gömlek, altın yüzükler ve gözlerinde hukuku cebinde sanan o kibir.
Tam o sırada Elif çığlık attı.
“Dayı… sanki bebek geliyor!”
Halil’in parmakları direksiyona kilitlendi. İleride toprak bir yol kavşağı vardı. Elif acı içinde, yolun babasının eski dostu Giray Yıldız’ın çiftliğine çıktığını söyledi.
Halil hiç düşünmeden tırı o yola kırdı. Toz bulutu yükseldi ve SUV birkaç saniyeliğine yönünü kaybetti. Ama bozuk toprak yolda her çukur, Elif’in çığlığı gibi yankılanıyordu.
Sonunda Halil, bir çınar ağacının altında tırı durdurdu. Ne hastane vardı, ne ebe, ne yardım. Sadece toz, korku ve yaşlı bir şoför.
Elif ağlıyordu.
“Öleceğim…”
“Hayır kızım,” dedi Halil, gömleğini yırtıp temiz su çıkardı, zemine örtü serdi. “Bugün kimse ölmeyecek.”
Bir süre sonra tırın kabininde bebek ağlaması yerine ağır bir sessizlik çöktü. Yeni doğan çocuk ağlamıyordu.
Halil’in elleri titredi. Bebeğin yüzünü temizledi, sırtını sıvazladı ve içinden Ayşe’ye dua etti.
Sonra bebek hafifçe ağlamaya başladı.
Elif onu göğsüne aldı. Gözlerine ilk kez hayat geri döndü.
Ama o anda uzakta tekrar toz yükseldi.
Siyah SUV onları bulmuştu.
BÖLÜM 3
Siyah SUV, tırın önüne çapraz şekilde durdu. Toz yere çökerken Emre ilk inen oldu. Elinde kalın bir sopa vardı; yüzünde öfke ve aşağılanmanın yakıcı izi. Hemen arkasından Süleyman Yıldırım indi. Yaşı daha büyüktü ama gözlerindeki acımasızlık oğlundan daha derindi. Belinin yanında tabanca parlıyordu.
Halil tırdan indi. Elinde, zinciri kırdığı demir levye vardı. Karşısında iki adam duruyordu; para, güç, adam ve devlete uzanan bağlantılar… Halil’in elinde ise sadece yorgun bir beden, geçmişinden kalan kırık bir hayat ve bir daha kimsenin gözünün önünde ölmesine izin vermeyeceğine dair sessiz bir inanç vardı.
Emre bağırdı:
“Yaşlı adam, yolda bir çuval görsen bile alır mısın? Bu bizim ailemizin kadını. Araya girme.”
Halil’in sesi sakindi ama taş gibiydi:
“Hiçbir aile, kadını kayalara zincirleyip bırakmaz. Hayvan bile yavrusunu güneşte ölüme bırakmaz.”
Emre öfkeyle saldırdı. Halil yana çekilip levye ile bileğine vurdu. Sopa düştü. Emre dizlerinin üzerine çöktü. Süleyman Yıldırım’ın yüzü ilk kez değişti.
“Çok mu adaletli oldun?” dedi ve tabancasını çekti. “Şimdi tırına bin git. Burada hiç olmamış gibi davranırsın.”
“Hayır,” dedi Halil. “Elif ve bebek benimle gelecek.”
Süleyman alay etti:
“O çocuk bizim soyumuzu lekeliyor.”
Tırın içinden Elif’in zayıf ama yırtıcı sesi geldi:
“Soyunuzu siz kirlettiniz… ilk bebeğimi Emre öldürdüğü gün.”
Sessizlik çöktü.
Halil geriye dönüp Elif’e baktı. Gözleri süt gibi beyaz bir acıyla doluydu. Yeni doğan bebek göğsüne yapışmıştı.
Süleyman’ın gözlerinde korku belirdi ama pişmanlık değil; yakalanma korkusu.
“Sus!” diye bağırdı ve tabancayı kabine doğrulttu.
Tam o anda Halil atıldı. Demir levye Süleyman’ın eline sertçe indi. Tabanca yere düştü.
Emre kalkmaya çalışırken, tarlalardan motor sesleri duyuldu.
Bir değil, dört traktör ve iki cip tozu gökyüzüne kaldırarak yaklaşıyordu.
Önde, beyaz şalvar ve gömlek giymiş Giray Yıldız vardı. Yetmişine yaklaşmıştı ama hâlâ güçlüydü. Elif’in babasının eski dostuydu. Yanında tarla işçileri, iki genç ve köy bekçileri vardı.
Giray Yıldız Elif’i bebekle görünce yüzü taş gibi oldu.
“Süleyman!” diye bağırdı. “Madhav’ın kızına nasıl el kaldırırsın?”
Süleyman tabancaya uzanmaya çalıştı ama Giray silahını doğrulttu:
“Elini indir. Jandarma yolda. Elif iki ay önce tüm belgelerin kopyasını bana vermişti. Bir şey olacağını hissetmişti.”
Süleyman’ın yüzü bembeyaz oldu. Emre kaçmaya çalıştı ama gençler onu yere yatırdı. Bağırıyor, tehdit ediyor, bir milletvekiliyle bağlantısından, karakolun kendisine çalıştığından bahsediyordu.
Ama bu kez sesi kalabalıkta kayboldu.
Kısa süre sonra jandarma ve ambulans geldi. Kadın jandarma, Elif’in bileklerindeki zincir izlerini ve bebeği görünce gözleri doldu. Hemen ifade aldı. Kilitler, zincirler, silah, belgeler… hepsi delil oldu.
Halil yol kenarına oturdu. Elleri hâlâ titriyordu. Kahraman gibi hissetmiyordu; sadece başka bir insanın hayatına tutunmuş yaşlı bir adamdı.
Elif hastaneye götürüldü. Bebek zayıftı ama hayattaydı. Doktor birkaç saat gecikse hem annenin hem bebeğin ölebileceğini söyledi.
Halil bunu duyunca ağlamak istedi ama gözyaşı çıkmadı. Cebinden Ayşe’nin fotoğrafını çıkarıp alnına koydu.
Günler içinde haber tüm Türkiye’ye yayıldı. Kırmızı tırın hikâyesi gazetelerde yer aldı. İnsanlar onu “hamile bir kadını zincirden kurtaran şoför” diye anlattı. Sosyal medyada kimisi onu kahraman, kimisi vicdanın sesi olarak paylaştı.
Ama Halil bu kelimelerden korkuyordu. Geceleri tırın içinde tek başına otururken bebeğin ilk sessiz çığlığını hatırlıyordu. O sessizlik kafasında çekiç gibi vuruyordu.
Kendi çocukları da haberi görünce geldi. Oğlu Burak İstanbul’dan, kızı Zeynep Eskişehir’den. Yıllar sonra babalarına ilk kez gerçekten bakmış gibi oldular.
Burak tırın içinde Ayşe’nin fotoğrafına dokunup fısıldadı:
“Baba… seni çok yalnız bırakmışız.”
Halil cevap vermedi. Sadece oğlunun omzuna elini koydu.
O gün evin uzun sessizliği biraz kırıldı.
Elif hastanede ifade verdi. Emre ve Süleyman’ın arazi belgeleri için baskı yaptığını, şiddet ve tehditleri anlattı. İlk hamileliğinde Emre’nin onu merdivenden ittiğini söyledi. Aile bunu “kaza” diye kapatmıştı.
Bu kez susmadı.
Giray Yıldız eski belgeleri ortaya çıkardı. Bir avukat ücretsiz davayı üstlendi. Kadın hakları kurumu devreye girdi. Süleyman Yıldırım’ın başka köylerde de benzer tehditler yaptığı ortaya çıktı. Tanıklar konuşmaya başladı. Köyler ilk kez ona karşı birleşti.
Emre hapiste çözüldü. Ceza indirimi umuduyla babasını da suçladı. Elif’i uyuşturduklarını, zincirleri önceden hazırladıklarını ve delil yok etmeyi planladıklarını itiraf etti. Gerçek sebebin bebek değil, arazi olduğunu söyledi.
Dava uzun sürdü ama Elif yalnız değildi. Giray Yıldız hep yanında oldu. Her duruşmada Halil temiz beyaz gömleğiyle mahkemeye gitti. Tanıklık ederken titremedi. Gördüklerini, zinciri nasıl kırdığını, SUV’nin nasıl kovaladığını, Süleyman’ın nasıl silah çektiğini tek tek anlattı.
Bir gün Süleyman Yıldırım ona bakıp alay etti:
“Senin gibiler bizim yerimizi bilemez.”
Halil sakin bir sesle cevap verdi:
“İnsanın yeri toprağıyla değil, yaptıklarıyla ölçülür.”
Karar günü mahkeme önünde kalabalık toplandı. Süleyman ve Emre ağır ceza aldı. Tahliyeleri reddedildi. Arazi Elif’in üzerine bırakıldı. Mahkeme eski dosyaların yeniden açılmasına karar verdi. Elif kucağında bebeğiyle sessizce durdu. Gözlerinde zafer değil, yorgunluk vardı.
Karardan sonra Halil’in yanına geldi.
“Dayı,” dedi yavaşça, “Oğlumun adını Elif’in bebeğine verdim. Ama onun ikinci bir adı da sizin olsun istiyorum. İzin verirseniz, sadece bir yolcu değil, onun dedesi olun.”
Halil’in gözleri doldu. Konuşamadı. Sadece bebeğin küçük alnına dokundu. Bebek parmağını tuttu; sanki kırık bir hayatı yeniden bağlıyordu.
Elif baba arazisini satmadı. Orada küçük bir süt üretim yeri ve kadınlar için dikiş kursu kurdu. Eskiden fısıldaşan köylü kadınlar şimdi ona danışmaya geliyordu. Kimi kızını okutmak istiyor, kimi evindeki şiddetten kurtulma yollarını soruyordu. Elif herkese aynı şeyi söylüyordu:
“Korku en büyük zincirdir. Bir kere kırılırsa insan yeniden yaşamayı öğrenir.”
Aradan bir yıl geçmişti. Arv’ın “ilk lokma töreni” (anne-baba evlerinde çocuğun ilk katı gıdayı alması için yapılan küçük kutlama) yapılacaktı. Aynı tarla, aynı yol, aynı bölge… Bir zamanlar ölümün beklediği o yer şimdi renkli halılar, sarı çiçekler, davul sesleri ve kahkahalarla doluydu.
Halil Demir eski kahverengi ceketini giymişti. Yanında oğlu Burak, kızı Zeynep ve onların çocukları da vardı. Yıllar sonra ailesi onu ilk kez gerçekten çevrelemişti; sanki uzun zamandır eksik kalan bir merkez yeniden yerine oturmuş gibiydi.
Elif kırmızı bir elbiseyle gelmişti. Yüzünde artık korkunun gölgesi yoktu. Alnında eski bir yarım kalmışlığın izi vardı ama artık onun yerini saygınlık almıştı. Bileklerinde bilezikler vardı; ama artık bunlar bir baskının sesi değil, kendi hayatının ritmiydi.
Giray Yıldız, Arv’ı kucağına alıp küçük bir kaşık pirinç lapası uzattı. Bebek önce yüzünü buruşturdu, sonra gülümsedi. Herkes alkışladı. Halil’e öyle geldi ki göğsünün içindeki kapalı bir oda ilk kez açılmıştı.
Elif Halil’in yanına geldi.
“O gün durmasaydınız,” dedi yavaşça, “benim çocuğum dünyayı göremezdi.”
Halil gökyüzüne baktı. Akşam ışığı tepelerin üzerine yayılıyordu. Aklına Ayşe geldi.
“Ben durmadım kızım,” dedi sessizce. “Belki de yukarıdan biri direksiyonu çevirdi.”
Arv dengesiz adımlarla ona doğru yürüdü. Henüz düzgün konuşamıyordu ama iki elini kaldırdı:
“Dede…”
Halil dizlerinin üzerine çöktü. Çocuk onun göğsüne yapıştı. Yıllardır içinde taş gibi duran boşluk, bir anda eriyip gitti.
O gece Halil, kırmızı tırının kabininde otururken yol artık eskisi kadar uzun görünmüyordu. Gösterge panelinde Ayşe’nin fotoğrafının yanında şimdi küçük Arv’ın fotoğrafı da vardı. Motoru çalıştırmadan önce ikisine baktı.
“Görüyor musun Ayşe?” diye fısıldadı. “Benim için hâlâ yol varmış.”
Tır ilerledi. Arkada tarlalarda ışıklar yanıyordu, uzaktan çocuk kahkahaları rüzgâra karışıyordu.
Halil’in o gün kayalıklarda zincirli bir anneyi bulduğu an, aslında sadece onu kurtarmamıştı.
Kendi içindeki zincirleri de kırmıştı.
Ve o ıssız yol, ona yıllardır kaybettiği aileyi geri vermişti.
Reklamlar
24 Mayıs 2026
Reklamlar
